* * *

دیگر لال شده‌ام و دست و پا گم کرده‌ام و زبانم بند آمده و نمی‌توانم بگویم «نوشتن خوب است» چون نوشتن این جمله خوب نیست.
نوشتن خوب است چون وقت نوشتن آدم سکوت می‌کند و مجبور نیست صدای گفتگوی خودش را با خودش و یا با دیگری بشنود.
نوشتن خوب نیست چون رویاهای آدم در سکوت مجسم می‌شوند و جان می‌گیرند و در هیبت آدم و شیء و جانوری بختک‌وار می‌افتند روی تن آدم.
نوشتن خوب است چون با نوشتن آدم فراموش می‌کند و چون کنجی را گرفته و دارد می‌نویسد پیش دیگران نیست و آدم‌ها هم در تفاهمی متقابل فراموشش می‌کنند.
نوشتن خوب است چون کسی که بالای صندلی ایستاده و طناب انداخته گردنش ناگهان چشمش می‌افتد به تکه کاغذی خالی و هوس می‌کند بنویسد.
نوشتن خوب نیست چون آدم را «جان‌دوستک» می‌کند. در این رابطه نویسنده‌ای را می‌شناختم که از همین اعضای بلاگفا بود و مثل خل‌ها ریش و موی بلندی داشت و حالا مرده. با نوشتن از خودکشی منصرف شده بود و سر پیری دم مرگ کچل شده بود و مدام نعره می‌زد نمی‌خواهم بمیرم.
نوشتن خوب است چون آدم خالی می‌شود.
نوشتن خوب نیست چون ظرف تنگ خالی دوباره و زود پر می‌شود.
و خوب نیست چون روی سر این و آن خالی می‌شود.
و خوب نیست چون محدود است به الفبا.
و خوب نیست چون محدود است به اقلیم و زبان و ترجمه.
و خوب نیست چون سواد می‌خواهد و حوصله زمان‌دار خواندن.
و خوب نیست چون سه روز سر آن که «سد» را با سین می‌نویسند نه صاد چانه می‌زنی آخرش هم شماره‌ی «صد» را منتشر می‌کنند. بی‌توجه به جشن‌های «سده». درب! را محکم می‌کوبند به هم تا از فردا حافظ توی ابرها بخواند و تنبک بزند که:
«دوش دیدم که ملائک درب می‌خانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند»
نوشتن خوب است اما نوشتن خوبی‌های نوشتن کار خوبی نیست.
از همین رفت و آمد جنون‌زده میان «هست» و «نیست» است که لال شده‌ام و تکلیفم با خودم روشن نیست که حالا لال‌ام یا دارم حرف می‌زنم""...!

یک." "
نمی دانم به کجای دنیا بر می خورد ما هم چهره رو کنیم و نام و آوازه به هم بزنیم که، هر از گاه، گه گاه ، بند می شود به ریش بنده که آقا زاده ی گاو ..."""بگذار به حساب خود نمایی. بگذار به حساب عقده های فرویدی و منکوب شده ی سن بلوغ... اما دست از ریش و پشم ما بردار که ریشه اش سست است و لاجرم می ریزد..""
از عالم و قضا، این هم ریخت ما است.
چه کنم؟
باید جای ریخت "به نوشته و حرف بند کنی که آن چهره ی ماست. درون ناب ما است.          امانمیکنی!غافل که: هرسخن فلان و هرنکته مقامی دارد.

دو." "
نمی دانم چه بر سرمان آمده.
وضعی است مضحک. نامش را می گذارم عرصه ی "چغر" ها. دوران ما عصر کوتوله هاست. از راس و بالا ، از آنها که سرنوشتمان دستشان است بگیر و بیا تامربی تیم ملی فوتبال و فرهنگی ها مان . و برس به خودمان.
دنیا افتاده دست آدمهای ریزه میزه و زشت و چغر و کوتوله که جایی که نشسته اند، برایشانم گنده است. کفشی که به پا دارند برایشان گشاد است.
و سر بچه بازی هم ناگهان می زنند فتیله ی عالم را روشن می کنند.
شیر خدا و رستم دستانم آرزوست..."""
                                                       ( گشتیم نبود، نگرد ، نیست)..."""